Sorry hoor maar ik heb hier reeds 2x dezelfde vraag gesteld en dat is nu toch al bijna een week? Wat moet ik doen om op mijn vraag antwoord te krijgen aub? Mijn vraag ging over narcisme, of dat hier gevolgen van kunnen zijn??
Lees de vraag die je stelt zelf nog eens en kijk welke gevoelens het bij je opwekt als deze vraag met dit dwingend ongeduld aan jou gesteld zou worden. Dan weet je het antwoord.
Mijn hulpverlener zegt dat ik het niet allemaal moet oprakelen omdat dat toch geen zin heeft
Als dat zijn/haar methode is om je te helpen dan heb ik daar vraagtekens bij. Maar misschien is het een methodiek die ik niet ken.
Ook kan het zijn dat je op het moment dat dat gezegd werd, je werd ingeschat dat je te weinig "draagkracht" had. Het wordt dan juist gezegd om je te beschermen. Mijn ervaring is dat het soms de reden is voor mannen om weer een aantal jaren hun mond te houden.
Meestal weten de hulpverleners er zelf niet zo goed raad mee.
Oprakelen hou je vaak niet tegen, doordat de ervaringen zichzelf opdringen en een weg naar buiten zoeken.
Mijn idee is dat het verhaal met alle in en outs verteld moet worden en dat je de pijnlijke elementen onder ogen moet zien, emotioneel doorwerken en uiteindelijk een plek moet geven. Dan komt er weer rust en leven.
Ik kom alleen maar ongeloof tegen, het lijkt of niemand het snapt..
Dat kan. Zoek mensen die wel enig begrip hebben voor je. Zoek andere mannen die dezelfde ervaringen hebben (een van de meest helende dingen die je kan doen). Er is op internet een besloten groep van msm waar je je verhaal kwijt kan en lotgenoten virtueel kan ontmoeten.
Zijn de gevolgen ernstiger naarmate je jonger bent (beneden de vijf jaar)
Ja. Het is een grote inprint in je lichaam. Alles wat je ervaart tussen je nulde en vierde jaar bepaalt de rest van je leven (Freud). Het tast je veiligheid en je geborgeheid aan en je neemt de ervaring aan alsof het zo hoort. Het is later veel moeilijker is om "erbij" te komen. De ervaring ligt opgeslagen in je lichaam en in geuren, kleuren, enkele beelden, lichtval. Doordat je iets meegemaakt hebt waar je geen woorden voor had en wat je niet kende, besluit je bewustzijn het op te slaan voor later. Dat later kan op je 38e zijn. Het is dan vaak een lange weg om alles boven water te krijgen. Je ontdekt dan ook dat het in je hele leven steeds aanwezig is geweest en op de achtergrond toch je gedrag bepaalde.
Moet ik het vertellen tegen mijn partner of kan het zonder?
Door het niet te zeggen hou je de geheimhouding in stand die altijd met seksueel misbruik verbonden is. Dat lost niets op.
Het antwoord is dus ja. Je partner speelt trouwens een belangrijke rol in je verwerkingsproces. Het misbruik speelt hoe dan ook een rol in jullie relatie, het zit tussen jullie in. Meestal is het ook een onbewuste keuze bij de "klik" toen jullie elkaar ontmoetten.
Veel vrouwen zijn voor misbruikte mannen een enorme steun en toeverlaat. Dat kan lang goed gaan, maar op een gegeven moment is dat niet meer te dragen en zal er iets moeten verschuiven in de geven/nemen balans om het gezond te houden.
Moet ik de dader aanspreken of niet?
Op een gegeven moment in het verwerkingsproces krijg je goed op een rijtje wat er precies is gebeurd. Dan besef je ook de gevolgen ten volle en daarbij hoeveel schade je hebt opgelopen. Dan komt er ook vanzelf een moment dat je de dader ermee wil confronteren.
Je kan dat dan ook. Aanspreken kan pas als je echt los bentgekomen van hem/haar. Je moet geen behoeften of verlangens meer hebben naar die ander vanuit de oude situatie. Dat berokkent je opnieuw schade in plaats van opluchting.
Ik vond de seksuele relatie met mijn vader fijn en prettig, waarom lees ik dat hier nergens?
Het ingewikkelde van seksueel misbruik is dat er een prettige kant aan zit. Opwinding, klaarkomen, nabijheid, close zijn met iemand, uitverkoren zijn, het zijn allemaal menselijke behoeften. Soms zijn verhalen over seksueel misbruik ook opwindend om te horen. Vaak is het machtsverschil een opwindende component.
Het gaat echter over de andere kant, bijvoorbeeld dat je nooit zelf de keuze hebt kunnen maken, of dat je als seksuele partner van je vader een concurrent van je moeder bent geworden. Alle rolverhoudingen gaan door elkaar lopen waardoor je niet meer weet hoe de wereld draait. Er is bij dit soort zaken uiteindelijk, ondanks de prettige lustkant, een enorme prijs die wordt betaald in het dagelijks leven.
Ik durf er niet mee naar buiten te komen, wat moet ik doen?
Het wel durven en doen. Dat zal toch moeten wil je echt aan verwerking toekomen. Een deel van het verwerkingsproces is een "coming out".
Veel mannen zitten daar jaren tegenaan te hikken. Schaamte, schuld, het geheim niet kunnen verraden, de familie, angst voor afwijzing en niet geloofd te worden, zitten in de weg om het te vertellen. Je moet beginnen met iemand die je vertrouwd. Je hoeft niet alles tegelijk te doen.
Ik draag een enorme agressie met mezelf mee, ik weet daar geen raad mee, wat moet ik nu?
Agressie is belangrijk in je leven. Als je er te weinig van naar buiten kan brengen eten de mensen het kaas van je brood.
Te veel agressie maakt mensen bang van je. Dat maakt je alleen. Door het machtsverschil bij seksueel misbruik loop je een agressie- stoornis op. Agressie wordt dan onmacht in plaats van macht.
Je zal allereerst moeten accepteren dat het er is, zelfs dat het fijn is dat je het voelt. Dan is het toch onvermijdelijk om te onderzoeken op wie en waarover je precies boos bent. Je ontdekt dan een "onverteerbare" gekwetstheid of vernedering.
De agressie moet gericht worden en wel in de juiste hoevelheid op de juiste persoon.
Agressie zit in onze gevoelsgelaagdheid (bij mannen) vlak boven verdriet. De enorme agressie draagt dus ook een enorme donderwolk van verdriet met zich mee. (over de vernedering)
Ik ben geen homo, maar ik doe soms dingen waarbij ik mezelf niet ben…
Er is niets erger dan een schokkende gebeurtenis gekoppeld aan je seksualiteit, seksuele opwinding of lichamelijke pijn in de erogene zones. Door de sterke kracht en invloed die seksuele gevoelens hebben in je leven wordt je verslaafd aan het seksuele trauma. Het trauma hangt af van de mate van de schok, verwerkingsmogelijkheden op korte termijn, je leeftijd van toen en misschien de tot dan toe ontwikkelde seksuele voorkeur.
Er zijn veel mannen die twijfelen aan hun seksuele identiteit. Dat is een vaststaand gevolg van seksueel misbruik. Heel veel mannen met seksueel misbruikervaringen komen daar nooit uit.
Je bent gedoemd je trauma te herhalen totdat het achter je ligt na een verwerkingproces. Homo of hetero heeft daar eigenlijk niet mee van doen. Je vraag gaat niet over homoseksualiteit maar over hoe ver je bent met verwerken.
Hoe kan het dat ik er wel last van heb en mijn broer, die hetzelfde heeft meegemaakt, nergens last van heeft?
Het hangt af van je leeftijd, je (seksuele) ontwikkeling en je persoonlijkheid hoeveel impact seksueel misbruik heeft.
Waarschijnlijk hebben bij je broer de nieuwsgierigheid en zijn lef de overhand gehad en heeft hij een andere conclusie over de ervaring, het idee dat hij meer grip had op wat er begeurde.
Misschien was jij angstiger en ging het door terwijl je je onmachtig voelde om het te stoppen en was het voor jou een heel andere ervaring.
Wat ook kan: vaak wordt op latere leeftijd de lust een last. Dat wil zeggen dat je (meestal rond de veertig jaar) pas gaat voelen wat het echt met je gedaan heeft. Hij kan dat nog niet voelen en jij wel. Dat gaat niet gelijk op.
Ik herinner mij seksueel misbruik op mijn achtste jaar door de hopman op de padvinderij, maar ik lees op een andere website over hervonden herinneringen dat het helemaal niet waar hoeft te zijn. Het menselijk geheugen schijnt niet correct te werken. Wat moet ik nu doen?
Ik zou mijzelf serieus nemen, de herinneringen zijn vast beinvloed doordat je zo jong was. Als je last hebt van die herinneringen en je herkent jezelf in de gevolgen van seksueel misbruik op deze website dan zou ik daar toch met een hulpverlener over praten.
Ik heb veel mannen gezien die uiteidelijk op onderzoek gingen en toch werden bevestigd in hun eigen herinneringen. Of door bevestiging van omstanders of de dader zelf of door het terugvinden van details.
Zoek een therapeut die je niets aanpraat, maar reeel ingaat op de pijn en verwarring die je hebt.
Het was maar eenmalig op mijn zevende jaar, in tien minuten gebeurd, zeg nou eerlijk, kan dat nou zo erg zijn?
Ja, vertrouwen in volwassene beschadigd. Seksualiteit geopend, geheim, intimiteit geschonden. Rolverwarring, uitverkoren, enz, enz.
Een eenmalige ervaring op die leeftijd kan je leven en normale ontwikkeling ernstig ontwrichten.
Gevolgen worden niet altijd direct gevoeld of waargenomen door de buitenwereld, eenzaamheid en isolement gaat dan ook meespelen.
Het stelde nauwelijks iets voor, mijn broer was maar twee jaar ouder en toch komt die ervaring steeds terug
Het is misschien ook wel een beetje vreemd. Maar soms is het een enkele ervaring die net op een crusiaal moment in je ontwikkeling plaatsvindt. Waarschijnlijk was het voor je broer een experimentje in die gelegenheid, voor jou iets wat enorme indruk maakte.
Het verandert wel de relatie met je broer. Vraag zonder al te veel gedoe eens aan hem of hij het nog weet en vertel jij dat je er nog lang mee geworsteld hebt.
